Bianca Danst!

Donderdagavond 13 juni 2019, 2 dagen voor de grote dag

Ik check nog 1 keer of ik alle spullen heb voor de grote dag!
De checklist wordt inmiddels al voor de 3e keer afgegaan.
Zenuwachtig ben ik niet, maar er trippelt wel een gezonde spanning door mijn lijf!

Er rust een loodzware, maar o zo leuke, taak op mijn schouders.
Ik mag de officiële foto’s maken bij de dansvoorstelling van Bianca Danst!
Alle dansers en danseressen, de hulp moeders, de assistenten maar bovenal Bianca zelf hebben hier al een jaar voor getraind en kijken hier dan ook enorm naar uit.
Niet handig als ik dan de foto’s mag maken en mijn spullen niet compleet heb. Ik moet overal op voorbereid zijn. Dat is wel even andere koek dan lekker veilig in mijn eigen studio met al mijn spulletjes binnen handbereik!
Zelf bij fotoshoots op locatie hoef ik niet zo enorm voorbereid te zijn als voor deze dag.

Theaterfotografie is zo’n andere tak van fotografie dan wat ik doe. Ik heb geen invloed op het licht, de poses, de expressies, de sfeer… Dat heb ik in de studio natuurlijk wel! Nou ja… Op zekere hoogte dan
Studio fotografie is nou ook niet zo makkelijk… Want krijg een zenuwachtige, huilende peuter maar eens lekker los en op zijn gemak binnen een paar minuten.. 😅😍

1 van de 2 benodigde lenzen heb ik al in mijn bezit, gezien deze gebruikt wordt in de studio. De andere lens heb ik gehuurd bij Kamera Express en kan ik de dag voor de voorstelling ophalen.

Ik weet dus niet wat mij te wachten staat, maar wat doe ik het graag en wat heb ik er zin in!

Vrijdagavond 14 juni, een kleine 12 uur voor ik act de présence zal geven bij de voorstellingsdag

Daar komt die checklist weer.. Ja ja ik weet het, tikkeltje neurotisch…😵Maar ja.. beter dubbel, 3 dubbel, 4 dubbel checken, dan iets vergeten en geen foto’s kunnen maken!
De lens heb ik inmiddels ook van het lijstje kunnen strepen. Trouwens.. dat wordt spierpijn met die lens zeg! Poeh!

De combinatie die ik meesjouw tijdens fotograferen is bijna 2 kilo. Ik hoor je al denken “wat is dat nou.. 2 kilo” Nou als je die 8 uur lang in je armen hebt zonder ondersteuning… Dat ga je voelen, haha!

Onze eigen leerling danseres is inmiddels bij haar oma. Onze ballerina, jullie misschien wel bekend van de poster/banner van Bianca Danst, is nog te jong om mee te kunnen doen met de voorstelling. En gezien haar vader ook gewoon aan het werk is, gaat ze een nachtje slapen bij haar oma! Dolle pret natuurlijk!

15 juni 2019, de dag der dagen!

De dag van de dansvoorstelling van Bianca Danst! Waar iedereen zo naar heeft uitgekeken, zo hard aan heeft gewerkt.. Die is eindelijk aangebroken.
De wekker gaat, als eerst check ik weer die checklist, welke ik inmiddels kan dromen… Wat ik ook heb gedaan! Dat maakte het er niet beter op trouwens.. 😅
Ik heb alles gepakt, alles is opgeladen en alles staat ook netjes klaar!
Douchen, aankleden en ontbijten.
Bij het koffiezetapparaat kom ik nog een lief, maar verontrustend berichtje tegen 😳😏😝

Ik kijk nog heel even wat op Netflix om mijn rust momentje te pakken, ik post nog wat op Instagram en dan is het tijd om te vertrekken!

Ik kom aan in de theaterzaal en zie Bianca zelf al heel druk in de weer met de hulpmoeders! Ode aan de hulpmoeders!! Bianca komt enthousiast op me af en we spreken alles even door.

Wat een zaal! Wat mooi en indrukwekkend! En nu staat nog niet eens het showlicht aan!
Dit gaat echt geweldig worden!

Ik ontmoet Andries, de licht- en geluidsman en mijn collega voor vandaag.
Ik zet mijn spullen neer en begin gelijk met mijn camera en lens te pakken. Even wat testshots om te zien wat die gehuurde lens nu daadwerkelijk kan, en gelijk zie ik al momentjes backstage die absoluut de moeite waard zijn om vast te leggen.
De ouders zien dit natuurlijk allemaal niet en het zijn zulke leuke momenten, die de meeste ook gelijk weer vergeten door de spanning!

Denk maar eens terug aan je eigen trouwerij… Wat herinner jij je daar nog van? Behalve de momenten die je keer op keer terug kunt zien op foto en video? Vrij weinig denk ik.. Zo’n dag raast voorbij en voor je het weet zijn alle momenten al geweest en vergeten. Hoe leuk is het dan als iemand deze momenten heeft vastgelegd, zeker op het moment dat je het niet weet en daardoor de herinnering echt weer terug komt! Of dat je juist denkt… “ is dit gebeurd? 😱”

De generale repetitie gaat beginnen, ook weer een moment die de ouders, familie en vrienden niet zien. En daar gebeurd toch een hoop!
Er wordt bijgeschaafd, gelachen, vergeten, en de koffer zat zelfs ineens op slot! En wie had nu ook alweer die code? 😰

Zoals jullie inmiddels weten is alles meer dan goed gekomen en was het echt een top voorstelling!

Ik rond nu dan ook af met schrijven, want de rest weten de meeste van jullie wel. Het was geweldig, mooi, knap en intens!😍
En om heel eerlijk te zijn, ik heb zelf heel af en toe een traantje moeten laten. De passie die volop te zien is bij de dansers, de kleuters die vol overgave, maar ook in hun eigen wereldje, heerlijk aan het dartelen zijn, de spanning die op ieders gezicht is af te lezen..

Prachtig!

Ik wens jullie heel veel plezier met het zien van de foto’s en het herbeleven van die prachtige dag!

Klik hier voor de foto’s

Trouwens, nog even terugkomend op die spierpijn die ik verwacht had te krijgen… Tijdens het fotograferen voelde mijn armen erg zwaar, dus ik voelde de bui al hangen, haha! Nou de “day after” geen spierpijn in mijn armen.. maar wel in mijn benen! Door het telkens door mijn benen gaan voor een goed zicht op de dansers, een leukere of spannendere invalshoek, of gewoon om niet in de weg te zitten/lopen voor het publiek hebben mijn benen een 8 uur durende workout gehad! #Legday is er niets bij 😆

Diabetes special – Deborah

Dit is Deborah. 

Op een dag na 30 jaar! Alvast gefeliciteerd!! En heeft ze 29 jaar diabetes.

Op de foto staat ze met haar 2 kinderen. 💕

Zo heerlijk om iedere keer naar mijn kleintje te kunnen kijken.

“Sinds ik 11 maanden oud was heb ik diabetes type 1. Er is heel wat aan vooraf gegaan, maar dit was de uiteindelijke diagnose.”

Gelukkig door een goed diabetes team en hulp van mijn ouders heb ik mijn diabetes goed onder controle kunnen krijgen.

Toen ik getrouwd was, kwam al gauw onze zwangerschapwens naar voren. Mijn Hba1C*  is nooit helemaal perfect geweest en toen ik zwanger raakte wist ik helemaal niets van een sensor of wat de juiste Hba1C*  moest zijn. Helaas heb ik toen een miskraam gekregen. Of dit ook de reden is geweest van de miskraam weet ik niet, maar ik was er wel kapot van.

Toen het duidelijk werd dat ik zwanger wilde worden heeft mijn diabetes verpleegkundige aan de bel getrokken en aangegeven dat het hard werken zou worden. Toen ben ik meer op mijn suiker gaan letten en werd ik niet lang daarna zwanger van mijn zoon.

Pas toen ik een hevige hypo unawareness* heb gehad, heb ik tijdelijk (een week of 2) een sensor gekregen. Dit gaf al zoveel inzicht dat het daarna een stuk makkelijker was om bij te houden. Toen was het nog niet standaard om de sensor te dragen tijdens je zwangerschap.

Uiteindelijk is de zwangerschap goed gegaan en is mijn prachtige zoon geboren met 35 weken zwangerschap. Wel met een keizersnede omdat ik zwangerschapsvergiftiging hag gekregen.

Het was best pittig om daarna weer in een normaal ritme te komen met mijn suiker. Maar dankzij de steun van mijn partner en het diabetes team is dat goed gekomen.

Na een aantal jaar kwam de wens opnieuw en heb ik dit toen wel direct aan mijn diabetes team verteld. Deze hebben toen ook direct de sensor aangevraagd en dat heeft ervoor gezorgd dat mijn Hba1C*  in vrij korte tijd goed en stabiel werd. Toen ik opnieuw zwanger bleek te zijn was ik helemaal in de wolken. Helaas bleek dit ook een miskraam te worden en daar was ik best verdrietig over. Ik had toch alles goed op orde en mijn suiker was toch ook stabiel?

In die tijd heb ik geleerd dat het soms niet zo werkt, dat het iets is wat ik zelf niet in de hand heb en dat het een wonder blijft als het wel lukt. Mijn partner en ik zijn er druk mee bezig gebleven om mijn suikers onder controle te houden en dit ging goed. Het was zo fijn dat ik de sensor mocht houden zolang de wens er was. Uiteindelijk hebben we groen licht gekregen van de internist en zijn we er toen nogmaals voor gegaan. Dit resulteerde in een nieuwe positieve zwangerschapstest en daar is mijn dochter toen uit geboren.

Mijn Hba1C*  bleef keurig en is zelf 5% geweest, dit had ik nog nooit gehad en was daar ook super trots op! Deze zwangerschap verliep goed en mijn dochter is geboren met 38 weken zwangerschap.

Het meest fijne vond ik de vele echo’s die ik kreeg. Zo heerlijk om iedere keer naar mijn kleintje te kunnen kijken.  Nu zijn mijn prachtige kids 7 en 3,5 en de meest geweldige kinderen die er bestaan.

Het is hard werken geweest en op sommige momenten zag ik het ook echt niet meer zitten, maar ik heb er zoveel moois voor terug gekregen, dat het echt de moeite waard is geweest!

Groetjes Deborah”

 

* Diabetes woordenboek

Hba1C = Gemiddelde glucosewaarde over een periode van 2 a 3 maanden. Voor een zwangerschap heb je 55 of lager nodig om groen licht te krijgen van de internist. Tussen de 53 en 58 is normaal/gezond voor iemand met diabetes. Lager is idealer, hoger heeft de aandacht nodig op betere instelling.

Hypo unawareness = bij hypo unanwareness voel je niet meer dat je bloedglucose daalt of zelf te laag is. Hierdoor weet je ook niet dat je koolhydraten moet innemen om je lichaam weer energie te geve. Dit kan resulteren in een hypoglycemie, oftewel een coma door te lage bloedglucose. Levensgevaarlijk dus!

 


Mocht je toevallig nog een paar centen tegenkomen in of onder de bank, of misschien een euro vinden op straat…  Het Diabetes Fonds weet er raad mee! Hieronder is een link naar een online collectebus voor een vrijwillige donatie:
Diabetes Fonds collectebus