Jens.

Jens.

Jens is geboren! En wat een heerlijke vent is het zeg!

Laatst mocht ik Jens op de foto zetten, voor zijn newbornshoot at home.
Wel zo fijn als het gewoon lekker thuis kan natuurlijk. Vertrouwd en gemakkelijk voor iedereen. En ik als fotograaf, pas me gewoon aan.

Hierdoor kon Jens tussendoor ook gewoon lekker drinken bij zijn mama en in de vertrouwde geurtjes, zonder grote en felle lampen heerlijk tot rust komen voor de fotoshoot.

Zijn mama, Iris, is zelf ook fotograaf! Tijdens haar zwangerschap hadden we het al over of ze zelf de foto’s zou maken, of dat ze iemand daar voor zou vragen. We weten zelf beide uit ervaring, dat hetzelf doen, terwijl je net moeder bent geworden… Dat dat niet altijd uitpakt zoals je in je hoofd hebt, haha! Dus ze zou het natuurlijk zowel zelf doen als iemand ervoor vragen. En ik was die iemand! Super vereerd voelde ik mij! En nog steeds! Want ik heb Jens gewoon op de foto mogen zetten in zijn eerste dagen! En dat is echt wel heel bijzonder mooi!

Jens heeft nog een grote zus! Dubbel zo speciaal dus!
De band die zijn grote zus al heeft met hem is echt onbeschrijfelijk. Ze lief en zorgzaam voor haar nieuwe broertje. Echt een brok liefde. En niet alleen bij de grote zus. Heel het huis zat vol liefde en rust. Alsof Jens er altijd is geweest en zo voelde het ook voor zijn mama. Even wennen weer natuurlijk, met die kleine armpjes en beentjes, maar het voelde direct vertrouwd en dat merk je aan alles.

Jens had die dag extra honger, want jongens moeten groeien en stoer en sterk worden! Maar eenmaal zijn buikje rond gedronken, konden we heerlijk aan de slag met de foto’s!

We begonnen rustig aan met met gewone rustige foto’s. Geen toeters en bellen, gewoon normale poses, met leuke en lichtgekleurde kleertjes met een tikkie contrast erin. Toen hij eenmaal alles prima vond, zijn we wat meer met de poses gaan doen, en zo lag Jens heerlijk zijn buikje te slapen met zijn armpjes onder zijn hoofd! Wat een lekker bekkie!


Toen dat er wel zo’n beetje opstond, wilde zijn moeder toch ook wel graag wat foto’s waarin Jens in een doek gewikkeld was. Zelf ben ik helaas geen ster in “wrappen” maar zijn mama had dit gelukkig al wel eens gedaan.
Daar lag hij dan… In een heerlijke doek gewikkeld, nog altijd heerlijk diep inslaap! We konden echt alles met hem doen, hij vond het wel prima!

2 uurtjes later stond ik al weer buiten met een kaartje vol kostbare momenten van een pasgeboren, stoere kerel die de hele wereld gaat bewandelen!

Welkom, lieve Jens!





Diabetes special – Megan

Dit ben ik zelf, Mêgan!

Ik ben 29 jaar en heb nu, op een paar dagen na, 9 jaar Diabetes type 1.

Op de foto sta ik met mijn dochter Eva!

Ik mankeerde tijdens de zwangerschap helaas heel veel, maar niets wat gerelateerd aan Diabetes was!

“Ik zei altijd, “Als we samen wonen, is er binnen een jaar een kindje!” Ja… Dat was leuk gedacht van mij. Ook al heb ik het hele traject niet als negatief ervaren.. Je hoop altijd dat het beter en sneller gaat.
In april 2014 kregen wij de vraag van de internist of wij een kinderwens hadden. Die hadden wij wel, maar het leek ons bijna onmogelijk om zwanger te worden, laat staan dat het dan allemaal goed gaat met de baby of met mij. Er was zo weinig informatie en wat er aan informatie te vinden was, was een combinatie van doemscenario’s en horrorverhalen.
Het bleek, volgens de internist, iets genuanceerder te liggen. Het is hard werken en flink pittig, maar met goede begeleiding, een mooi Hba1C* en wat doorzettingsvermogen kan het gewoon!
We besloten ervoor te gaan en nog geen 2 maanden later kregen wij groen licht!
Helaas had ik niet de mazzel snel zwanger te raken. Althans..  Achteraf viel het nog mee, maar in je hoofd duurt het eeuwen.
Het is echt vreselijk om elke maand weer door te hebben dat het weer niet is gelukt.  Ik had een CGM* waardoor ik er ook continue aan werd herinnerd. Dus loslaten was niet echt een optie. Ik heb hem zelfs 2 maanden niet gebruikt, om de rust terug te krijgen.
Na een jaar was het nog niet gelukt en werden er onderzoeken gedaan. De de resultaten kregen wij te horen op de dag van onze vakantie. Uitslag: Alles was goed!
Met die geruststellende woorden gingen wij op vakantie en kwam ik zwanger terug!
Toen begon het leed wat zorgen maken heet. Ik heb direct de volgende werkdag mijn DVK* gebeld en zij maakte de eerste afspraken en controles voor mij in orde. We moesten nog anderhalve week wachten voor we de eerste controle hadden.
Niet alleen als je Diabetes hebt, is deze periode spannend natuurlijk!
Zenuwachtig zaten we in de wachtkamer, werden we binnen geroepen en kreeg ik direct een echo… Met 6 weken was er al een heel duidelijk en sterk kloppend hartje te zien! Wij waren echt intens gelukkig!
Ik mankeerde tijdens de zwangerschap helaas heel veel, maar niets wat gerelateerd aan Diabetes was!
Ik had met 9 weken bekkeninstabiliteit, welke met 20 weken plaatsmaakte voor flauwtes en hartkloppingen. De hond uitlaten kon ik zelfs niet meer.
Mijn lichaam, of mijn hart, leek de zwangerschap maar met moeite aan te kunnen en was het altijd uitkijken en goed opletten!Omdat het met de dag erger werd, ben ik met 35 weken nog extra goed onderzocht. Maar daar is helaas niets uitgekomen. Mijn hart bleek zelfs sterker tijdens mijn zwangerschap te zijn dan bij een gemiddeld persoon zonder zwangerschap.

Met die gedachten gingen we maar gewoon verder.

Krap een week later, op mijn verjaardag, had ik weer een controle en werd mij de vraag gesteld of ik nog tot de 38 weken wilde wachten met de inleiding, of dat we het een weekje naar voren zouden schuiven gezien alles wat ik mankeerde.Ik gaf aan bang te zijn dat mijn lichaam het niet veel langer meer zou volhouden en misschien de bevalling niet aan kon. Daar waren de internist en gynaecoloog het mee eens en mocht ik mij na het weekend melden voor de inleiding.

Sinds de inleiding begon, verdwenen alle klachten als sneeuw voor de zon. Ik kon op mijn rug liggen, mijn bekkeninstabiliteit leek verdwenen te zijn. Alsof mijn lichaam hiermee aangaf een goede keuze te hebben gemaakt en er helemaal klaar voor te zijn.

De volgende dag werd Eva al geboren.

Eva had wel een glucose infuusje nodig, want ze kon haar suiker niet goed omhoog krijgen. Ik had tijdens de zwangerschap al wat gekolfd voor Eva. De voeding hielp mee met het laten stijgen van de glucose. Wat was ik blij dat ik dat had gedaan van te voren!

Eva woog bij haar geboorte 3940 gram en was 49cm lang. Een stevige meid dus!
Dat is heel typerend voor een baby met Diabetes moeder. Door de insuline die de moeder krijgt, wat een groeihormoon is, krijgt de baby dit natuurlijk ook binnen, waardoor het groter groeit. Vaak wordt je dus ingeleid met 38 weken, omdat de baby anders veel te groot wordt.

We moesten, vanwege Eva, nog wel een weekje in het ziekenhuis blijven. Eva kreeg geelzucht en dronk heel slecht. Ze was dan natuurlijk ook met 37 weken geboren en had de kracht en energie niet om door te drinken. Ze heeft hierdoor nog sondevoeding gehad.

Zo zielig om je kindje aan al die slangetjes en apparaten te zien. Ze was er nog gewoon niet helemaal klaar voor. Gelukkig was daar nog maar vrij weinig van te merken toen we eenmaal thuis waren.
Inmiddels is het een hele mooie, lieve en sterke meid geworden waar wij ontzettend trots op zijn!

Voor, tijdens en na 2 jaar na mijn zwangerschap maakte ik gebruik van een insulinepomp. Echter ben ik sinds een paar maanden weer terug op een insuline pen. Een pen past beter bij mij.”

* Diabetes woordenboek

Hba1C = Gemiddelde glucosewaarde over een periode van 2 a 3 maanden. Voor een zwangerschap heb je 55 of lager nodig om groen licht te krijgen van de internist. Tussen de 53 en 58 is normaal/gezond voor iemand met diabetes. Lager is idealer, hoger heeft de aandacht nodig op betere instelling.

CGM = Continuous Glucose Monitor, ook wel een sensor genoemd. Dit is een glucose meet systeem, welke aangebracht wordt in de huid en continue de glucose waarde meet. Hiermee krijg je een goed inzicht over wat er precies gebeurd met de waardes over de hele dag.
DVK = Diabetesverpleegkundige, een verpleegkundige met een vervolgopleiding om mensen met Diabetes te begeleiden, maar ook inlichting en instructies te geven. Normaliter kom je 2x per jaar bij een diabetesverpleegkundige. Met haar praat je over hoe het is gegaan, waar je tegenop ziet of juist wat goed gaat. Zij kijken vaak ook meer naar het persoonlijk haalbare doel en helpt je om deze te behalen.

Mocht je toevallig nog een paar centen tegenkomen in of onder de bank, of misschien een euro vinden op straat…  Het Diabetes Fonds weet er raad mee! Hieronder is een link naar een online collectebus voor een vrijwillige donatie:
Diabetes Fonds collectebus